Nasıl oluyor halk sağlığının ABD’deki beyaz olmayan insanların dramatik sağlık eşitsizliklerini çözmede başarısız olurken milyonların hayatını iyileştirme vaadini yerine getirdiğini mi? Ve teknoloji yönetişimi hareketi bu başarısızlıklardan ne öğrenebilir?
Kamu yararına bilim aracılığıyla hizmet eden 150 yıllık kamu kurumları sayesinde halk sağlığı, insan hayatını dönüştürdü. Sadece birkaç nesil içinde, dünyanın en karmaşık zorluklarından bazıları yönetilebilir hale geldi. Milyonlarca insan artık güvenli doğum bekleyebilir, su kaynaklarına güvenebilir, sağlıklı yiyeceklerin tadını çıkarabilir ve salgın hastalıklara toplu yanıt bekleyebilir. Amerika Birleşik Devletleri’nde 2010’da veya daha sonra doğan insanlar, 1900’de doğanlardan 30 yıl daha uzun yaşayacak.
Halk sağlığının başarısından ilham alan teknoloji ve politika liderleri, teknoloji politikasının yalnızca teknolojinin toplum üzerindeki geçmişteki zararlarını tespit edip düzeltmekle kalmayıp aynı zamanda toplumsal refahı desteklediği ve gelecekteki krizleri önlediği bir halk sağlığı dijital yönetişim modeli önerdiler. Halk sağlığı ayrıca, sağlıklı bir dijital ortam için gerekli sistemleri oluşturmak için bir yol haritası (meslekler, akademik disiplinler, kamu kurumları ve ilgili topluluk liderlerinin ağları) sunar.
Yine de halk sağlığı, tıpkı teknoloji endüstrisi gibi, marjinalleştirilmiş toplulukları tesadüf olmayan şekillerde sistematik olarak başarısızlığa uğrattı. Covid-19’a halk sağlığı tepkisini düşünün. Sağlıkta hakkaniyet konusunda onlarca yıllık bilimsel araştırmalara rağmen, Covid-19 politikaları beyaz olmayan topluluklar için tasarlanmamıştı, tıbbi cihazlar vücudumuz için tasarlanmamıştı ve sağlık programları, bizi daha büyük risklere maruz bırakan eşitsizliklerle boy ölçüşemezdi. ABD kayıtlı bir milyon ölüme ulaştığında, Siyah ve Kahverengi topluluklar ülkenin emeğinin ve kayıp yükünün orantısız bir kısmını omuzladı.
Halk sağlığı gibi teknoloji endüstrisi de eşitsizliği sistemlerine ve kurumlarına kodladı. Geçtiğimiz on yılda, teknoloji politikasında kadınlar ve beyaz olmayan insanlar tarafından yürütülen çığır açan araştırmalar ve savunuculuk, dünyayı bu başarısızlıklardan haberdar etti ve bu da teknoloji yönetişimi için büyüyen bir hareketle sonuçlandı. Endüstri, düzenleme olasılığına, teknoloji etiğine milyarlarca dolar yatırarak, sesli eleştirmenleri işe alarak ve yeni çalışma alanları taahhüt ederek yanıt verdi. Bilimsel fon sağlayıcılar ve özel hayırseverlik de yanıt verdi ve sektörden bağımsız yeni yenilikçileri ve gözlemcileri desteklemek için yüz milyonlarca yatırım yaptı. Coalition for Independent Tech Research’ün kurucularından biri olarak, kamu yararına çalışan bu kurumlardaki büyüme beni heyecanlandırıyor.
Ancak aynı eşitsizliği teknoloji yönetişimi alanında yeniden üretirsek, halk sağlığındaki başarısızlıkları kolayca tekrarlayabiliriz. Yorumcular genellikle teknoloji endüstrisinin çeşitlilik eksikliğini eleştirir, ancak dürüst olalım – Amerika’nın sözde hesap verebilirlik kurumlarının kendi dışlama geçmişleri vardır. Örneğin, kar amacı gütmeyen kuruluşlar genellikle marjinal topluluklara hizmet etmeye çalıştıklarını söylerler. Yine de ABD nüfusunun yüzde 42’si olmasına rağmen, kâr amacı gütmeyen liderlerin yalnızca yüzde 13’ü Siyah, Latin, Asyalı veya Yerli. Üniversiteler alenen renkli fakülteyi övüyor, ancak fakülte çeşitliliği konusunda ilerleme kaydedemiyor. Doktoramı tamamladığım yıl, ABD ve Kanada’daki 24 Latino/a bilgisayar bilimi doktorasından yalnızca biriydim, o yıl verilen 1.592 doktoranın yalnızca yüzde 1,5’i. Gazetecilik de çeşitlilik konusunda diğer sektörlerin gerisinde kalıyor. Birçok ABD haber odası, bu gerçeklerle yüzleşmek yerine, haber odası çeşitliliğini izlemek ve geliştirmek için 50 yıllık bir programı engellemeyi seçti. Bu, Big Tech’ten şeffaflık talep etmek için tehlikeli bir bakış açısı.
Kurumlar, Çeşitlilik Hedeflerimizin Karşısında Nasıl Yetersiz Kalır?
2010’larda, Safiya Noble arama motoru sonuçlarındaki ırkçılığı araştırmaya başladığında, bilgisayar bilimcileri on yıllardır zaten arama motoru algoritmalarını inceliyorlardı. Noble’ın çalışmalarının kitabı aracılığıyla ana akıma ulaşması bir on yıl daha aldı. Baskı Algoritmaları.
Alanın bu kadar çok Amerikalıyı etkileyen bir sorunu fark etmesi neden bu kadar uzun sürdü? Kendi yılında Bilgi Bilimi doktorası alan yalnızca yedi Siyah akademisyenden biri olan Noble, ağırlıklı olarak beyaz bilgisayar alanlarının hayal bile edemediği önemli soruları sorabildi.
Noble’ınki gibi hikayeler sivil toplumda, gazetecilikte ve akademide çok nadirdir, kurumlarımızın çeşitlilik konusundaki ilerleme hakkında anlattığı halka açık hikayelere rağmen. Örneğin, öğrenci çeşitliliği daha düşük olan üniversitelerin web sitelerine ve broşürlerine beyaz olmayan öğrencileri koyma olasılığı daha yüksektir. Ama yapana kadar taklit edemezsin; kozmetik çeşitliliğin beyaz üniversite adaylarını etkilediği, ancak Siyah adayları etkilemediği ortaya çıktı. (Örneğin, Noble’ın derecesini tamamlamasından bu yana geçen on yılda, Bilgi Bilimi programları tarafından Siyah adaylara verilen doktora yüzdesinin değişmediğine dikkat edin.) Daha da kötüsü, kapsayıcılık yanılsaması beyaz olmayan insanlar için ayrımcılığı artırabilir. Kozmetik çeşitliliği tespit etmek için kurumların aynı avuç insanı konuşmacı, ödül kazanan ve yönetim kurulu üyesi olarak seçip seçmediğini sorun. Kurum, daha derin bir değişime yatırım yapmak yerine birkaç yıldız mı yükseltiyor?
